Zoet Zuur

Vannacht de eerste vorst aan de grond gehad. De bladeren van de nieuwe frambozen scheuten gaan slap hangen en verkleuren de komende tijd steeds meer van groen naar geel. De stengel wordt langzaam aan lichter van kleur tot hij verhout en dan mooi licht bruin beige is rond november december.
Tegen die tijd zijn de bladeren er ook af gevallen en staan de stengels kaal de winterlucht in te kijken wachtend op de zon en eerste warmere dagen van 2011. Deze scheuten werden in een oude Keltische taal raspen genoemd. Vandaar stamt ook het voorvoegsel met berries en komen we uit bij de rasp-berry.
Een aantal jaren terug produceerden wij nog planten voor de Spaanse frambozen telers en stond er vanaf half november tot de kerst altijd een hoop werk voor de deur. Rond deze tijd was het zaak tot 200.000 planten uit de grond te halen. We begonnen als het licht werd de planten los te rijden. Dan werden ze op lengte gesorteerd en op pallets gelegd. Vervolgens werden ze naar onze loods gereden waar ze ‘s avonds verder gesorteerd werden tot een uur of tien. Zo bleven we een week of zes, zeven dagen per week aan de gang. Ze werden gebundeld in bossen van 25 stuks en in pallets verpakt van tussen de twee tot drie duizend planten. Op regelmatige tijden werden ze dan ingeladen in grote Spaanse koelwagens. In Spanje aangekomen werden ze meteen geplant om ongeveer 12 weken later de eerste frambozen te geven. Vervolgens komen deze frambozen, samen met de eerste aardbeien in maart tot en met mei in Noord Europese supermarkten terecht.
De planten die niet genoeg lengte hadden voor voldoende productie, kleiner dan 80 cm werden afgekort tot ongeveer 20cm. In kisten verpakt en op min 2 in de koelcel gezet. Vanaf maart werden de velden weer plant klaar gemaakt en diende deze planten als basismateriaal voor de volgende ronde. Voor dat deze planten nieuwe scheuten gingen vormen stonden er hectares vol met wat voor menig voorbijganger leek op stokjes in de grond. Deze mensen maakten wij dan ook met een brede glimlach wijs dat we zoethout teelden.
Vaker dan eens fantaseerde ik, moe van het harde fysieke werk onder tijdsdruk, om in te stappen in een koelwagen naar Spanje. Het werk in kou en regen achter me te laten en in de eerste Spaanse zon te genieten van de groei , het eerste groen op de frambozen planten en een tijdje later van het eerste frambozenzoet wat mij altijd en nu nog het zuur van het harde werk doet vergeten.