We zijn sinds vorige week terug uit Spanje. Er was geen geen goede maar ook geen slechte sint te ontdekken alleen mooi licht. Daar staan de frambozenstruiken vol in. En ik ben opnieuw verliefd op deze planten. Het typische groen en rood en de groei wijze en het gewicht van de vruchten gewogen in mijn hand als ik een vrucht tak op til. Het volle ronde en het besef van hun rijkdom die ze stil uitstallen brengt mij terug naar venus. Er zijn onderzoeken gedaan waaruit blijkt dat planten reageren op onze emoties en intenties. Op die momenten doet het mij dan ook pijn en schaam ik me voor hun omdat ik mezelf de tijd niet durf te gunnen om in dat besef met ze om te gaan. Dan vervloek ik onze tijd is geld opvatting en weet diep in mezelf dat dat ook klopt. Het nog steeds overheersende economische denken is de angst die deze oneindige mooie liefde tegenhoud.
Maar ik durf nog niet los te laten en mee te gaan in hun wonderbaarlijk mooie wereld.
Na de donkere dagen gaan we weer het licht in. Voor volgend seizoen gaan we meer van mijn lievelings framboos, ze heet Caroline de kans geven zich in haar pracht te etaleren. Ik beloof dat ik haar zal verwennen en tegen haar zal praten. Laten we afspreken dat als je mij op de kwekerij hoort praten tegen de planten dat je ons dan even in de zevende hemel laat en me even de tijd gunt.
Want mijn hartje is zo open en kwestbaar bij haar en tegelijkertijd zo krachtig vol en verlicht. Ze is al een hele tijd bij me maar ze heeft nog geen ja gezegd....
Frambozenweekend 2010
Zondagmorgen 11 juli met z'n allen aan het frambozenontbijt
Geen opmerkingen:
Een reactie posten