Het is niet wat het lijkt

Onlangs was Henny jarig. Zij zag het levenslicht op 29-1-1967. Datzelfde licht maar net een beetje anders zag ik op 29-11-1966. Aan die overeenkomst in deze getallen ontlenen wij, gewoon omdat wij zo zijn een absoluut nog niet wetenschappelijk te onderbouwen meerwaarde. Jammer voor de wetenschap. Inspirerend voor ons.
Op haar verjaardag kreeg ze een op de zij liggende boedhha, nogal dun in vergelijking met die wat dikkere want met zijn buik ademende en gelukbrengende beelden die je steeds vaker in nederlandse huishoudens ziet staan en al veel langer bij menig lokaal chinees restaurant of wokpalace natuurlijk....
Deze liggende is dun en lang en rust haar hoofd op frivole, gracieuse wijze op haar hand.
Het lijkt erop alsof een fotomodel op het strand ligt uitkijkend naar waar de cocktail blijft.
Gisterenmiddag vond ik het tijd om met Martijn die bij ons in huis woont te kijken naar een door mij hoogst gewaardeerde dvd documentaire over het tibetaanse dodenboek aan de hand van een kijkje in de dagelijkse omgang met de dood in een klein dorpje waar dus iemand overleden is. Ik had deze al vaker bekeken maar had blijkbaar nog niet alles gezien. Op een gegeven moment als persoon in kwestie is dood gegaan draait een monnik het dode lichaam op zijn zij voordat hij begint met het voor lezen van de teksten uit het boek en op die manier begeleiden van de overledene in het tussen bardo van de dood.
De hand gaat onder het hoofd. Zo kan het bewustzijn van de dode beter horen wat de monnik hem verteld.
Ter illustratie van deze houding heeft hij dus ook een aardewerk beeld en ja hoor..
Niks mooie lange vrouwelijke boedhha maar een lijk, lang en dun want dood en luisterend naar adviezen voor de beste route tussen het vorig leven op weg naar een nieuw leven.
Onvermijdelijk mooi!

Groet
Carlo